littleffrog View my profile

เจ้าชายแห่งร้านกาแฟ

posted on 28 Oct 2011 10:48 by little-frog in Stories directory Fiction, Diary

 

คุณคิดว่า กาแฟหนึ่งแก้ว ใส่อะไรลงไปในนั้นบ้าง 

 

ร้านกาแฟ คือสถานที่ที่เต็มไปด้วยบรรยากาศแบบไหน 

 

จะมีอะไรอีก นอกจากกาแฟ เสียงเพลง และพนักงาน...

 

 

*กรุ๊งกริ๊ง*  

'ยินดีต้อนรับครับ'

 

น้ำเสียงธรรมดา กับใบหน้าที่มักจะหันมาทางประตูทุกครั้งที่เสียงกระดิ่งดังขึ้น 

ดูจะเป็นภาพที่ฉันเห็นจนชินตาเสียแล้ว 

 

----------------------------------------------------------------------------------- 

 

'เราขอโทษ'

 

ประโยคเดิม ๆ ที่คอยวนกลับมาทำร้ายจิตใจ ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง 

น้ำเสียงนั้น ท่าทางแบบนั้น พุ่งเข้าฉีกกระชากหัวใจ จนไม่เหลือชิ้นดี 

 

ความทรงจำอันงดงาม ชีวิตประจำวันแบบเดิม ไม่มีอีกต่อไป 

ทุกสถานที่ ทุกเวลาที่เคยมีร่วมกัน กลายเป็นเพียงมีดเล่มบางอันแสนจะแหลมคม

ที่คอยจ้องจะทำร้ายฉันให้เป็นแผลเหวอะหวะ ทุกครั้งที่นึกถึง

 

อา... หยุดสักที

ภาพเหล่านั้นเล่นวนซ้ำไปมาเหมือนเครื่องเล่นที่ไม่มีวันพัง 

แทบจะไม่รู้ตัวเลย ว่ากำลังพาขาของตัวเอง กลับมาที่นี้อีกแล้ว 

 

ร้านกาแฟ.... 

 

----------------------------------------------------------------------------------- 

 

'ลาเต้เย็นค่ะ'

 

กาแฟหนึ่งแก้วยามเย็น ดูจะเป็นอะไรที่ไม่เลวเลย

ระหว่างรอ ฉันคว้านิตยสารชื่อดังที่วางอยู่ข้างเคาน์เตอร์ขึ้นมาอ่าน 

ถึงแม้ว่าจิตใจจะไม่ได้จดจ่ออยู่กับสิ่งที่กำลังอ่านเลยก็ตาม... 

 

'ลาเต้เย็นครับ'

'ขอบคุณมากค่ะ'

 

ตอบรับเบา ๆ แล้วรับแก้วกาแฟมาวางไว้ข้างหน้า 

พร้อมกับก้มหน้าอ่านนิตยสารต่อไป 

 

'With the summer breeze blowing, I miss you

There we did much of nothing at all…'

 

เสียงเพลงน่ารัก ๆ ดังคลอกับบรรยากาศอบอวลของร้านกาแฟ 

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง คุณพนักงานคนนั้นกำลังจ้องหน้าฉันอยู่ 

เลยอดไม่ได้ที่จะถามออกไป 

 

'วันนี้เพลงเพราะดีนะ ของใครหรอ'

 

ได้ยินเสียงตัวเองถามออกไปแบบนั้น ด้วยความสงสัย 

อดคิดไม่ได้ ว่าคุณพนักงานอารมณ์ดีคนนั้น เป็นคนเลือกเพลงนี้รึเปล่านะ 

ถึงได้ทำให้บรรยากาศในร้าน ดูอบอุ่นและสดใสขึ้นทันตา... 

 

ฉันเผลอนึกไปถึงวันนั้น 

วันที่ฉันเดินเข้ามา เพราะหวังว่ากาแฟจะช่วยบรรเทาความเศร้าของฉันอีกครา 

หวังว่าน้ำตา จะระเหยไปกับไออุ่นของกาแฟ เหมือนเช่นทุกครั้ง 

 

แต่สิ่งที่สะดุดใจ กลับเป็นเสียงเพลงอันแสนเศร้า ที่ได้ยินไม่บ่อยนักในร้านนี้  

และใบหน้าเขาคนนั้น 

พนักงานใหม่งั้นเหรอ ไม่คุ้นหน้าเลย 

 

นั่นเป็นครั้งแรก ที่ฉันรู้สึกว่า ความเศร้าที่มี มันหายไปนิดๆ รึเปล่านะ 

หายไปพร้อมกับรอยยิ้มที่เขาส่งมาให้...

 

----------------------------------------------------------------------------------- 

 

เคยมีคนบอกฉันว่า ความรักคือปาฏิหาริย์ 

เมื่อถึงคราวที่จะไป ก็จากไปอย่างสายลมพัดผ่าน 

และเมื่อมันจะมา ก็ผ่านเข้ามาในชีวิต ดังสายลมหอบใหญ่ ที่ไม่เคยได้ทันตั้งตัว 

 

แต่ไม่เคยมีใครบอกฉันว่า ความรักเหมือนกับเสน่ห์ของการชงกาแฟ

 

 

'คาปูชิโนร้อนค่ะ'

 

กล่าวกับคุณพนักงานคนเดิมเบา ๆ ก่อนหันกลับมายังที่นั่งประจำ

กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นภายในร้าน โอบล้อมฉันเอาไว้ 

พร้อมกับบรรยากาศของความอบอุ่น ที่แผ่ซ่านออกมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน 

 

คงเป็นเพราะคุณพนักงานคนนั้น  

ที่ทำให้ร้านกาแฟร้านนี้...น่าเข้ามานั่งจิบกาแฟขึ้นเยอะเลย 

 

ภาพหยาดหยดสายฝน จับเม็ดและร่วงหล่นลงตรงหน้า ฉันได้แต่นั่งมองอยู่อย่างนั้น

และไม่รู้ทำไม ฉันถึงรู้สึกว่า วันนี้เขาชงกาแฟนานมากกว่าทุกวัน 

อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองหน้าเคาน์เตอร์ 

อ๊ะ... เขากำลังเดินมาพอดีเลย 

 

'คาปูชิโนร้อนครับ'

'ขอบคุณค่ะ'

 

บทสนทนาลักษณะเดิม ๆ เหมือนกับทุกวัน 

เมื่อเขาเดินจากไป ฉันหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบ 

พร้อมสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง... 

 

จะเป็นเพราะฝีมือการชงกาแฟ ที่เหมือนใส่ทั้งใจลงไปชง

หรือเป็นเพราะสิ่งที่เขียนอยู่บนแผ่นรองแก้วก็ไม่อาจทราบได้ 

แต่มันทำให้ฉันรู้สึกว่า วันนี้กาแฟหอมหวาน และอร่อยกว่าทุกวัน

 

นี่สินะ สาเหตุที่วันนี้ คาปูชิโนถึงได้ใช้เวลาชงซะนานเชียว

ได้แต่คิด พร้อมหยิบปากกาขึ้นมาเขียนข้อความสั้น ๆ ทิ้งไว้บนกระดาษทิชชู่...

 

-----------------------------------------------------------------------------------

 

สาวตาชั้นเดียว... อย่างนั้นเหรอ

ฉันหยิบแผ่นรองแก้วขึ้นมานั่งอ่านอีกครั้ง เมื่อกลับมาถึงบ้าน

ทั้งที่ปกติถ้าเป็นเวลาแบบนี้ เราจะต้องนั่งเสียใจอยู่กับความรักที่ไม่เคยสมหวังแท้ ๆ

 

แต่เพราะกระดาษแผ่นนี้แผ่นเดียว

ที่เหมือนหอบเอาไออุ่นของกาแฟเข้ามารายล้อมรอบตัว

ภาพของคุณพนักงานที่ยิ้มให้ ราวกับคอยให้กำลังใจอยู่ข้าง ๆ

 

ขอบคุณนะคะ

 

-----------------------------------------------------------------------------------

 

อีกวันที่ฉันเดินเข้ามาในร้านกาแฟ

เดินตรงเข้ามาที่เคาน์เตอร์ สั่งกาแฟสักแก้ว และอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้ม

 

'คุณว่า สาวตาสองชั้น ตาของเธอจะบ่งบอกอะไรได้บ้างล่ะ'

 

เขาส่งยิ้มกลับมาให้ฉัน ไม่ได้ตอบในทันที แต่หันกลับไปขะมักเขม้นชงกาแฟ

และเมื่อหันหน้ามาอีกครั้งพร้อมกับคาราเมลลาเต้

 

ฉันก็ได้คำตอบ...

 

และไม่รู้ว่าทำไม ฉันหุบยิ้มไม่ได้เลย

เพราะคำตอบที่แฝงความขี้เล่นนิด ๆ ของเขา เหมือนกับพัดพาเอาความเศร้าทั้งมวลออกไป

 

ฉันเริ่มต้นบทสนทนาด้วยประโยคสั้น ๆ

 

'เราเพิ่งถูกแฟนบอกเลิกน่ะ'

 

อาจเป็นเพราะใบหน้าของเขา ที่เหมือนจะบอกเป็นนัยว่า คุณเล่าให้ผมฟังได้นะ

ทั้งที่เราเพิ่งจะรู้จักกันไม่นานแท้ ๆ แต่เหมือนเขาจะเป็นคนที่เข้าใจฉันได้ดีที่สุดในตอนนี้

 

จากนั้นสักพัก เขาถามฉันขึ้นมาว่า

 

'แล้วคุณได้อะไรจากกาแฟที่คุณคาดหวังไว้ไหมครับ'

 

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา พร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ

สิ่งที่ฉันได้จากกาแฟ ก็คือช่วงเวลาที่ได้มานั่งคุยกับคุณตอนนี้ยังไงล่ะคะ...

 

-----------------------------------------------------------------------------------

 

สี่ทุ่มแล้ว ช่วง